poniedziałek, 19 lutego 2018

CO NA KROMKĘ CHLEBA - zamiennik szynki i żółtego sera

Kiedyś, przebywając w szpitalu z Martyną, wdałam się w rozmowę z mamą dziewczynki, która dzieliła pokój z moją córką.
Wiecie jak to jest, kiedy spotkają się dwie osoby, które są spragnione rozmów (i zmuszone są przebywać cały dzień w ciasnym pomieszczeniu, a nie są mrukliwymi osobnikami;), wiele tematów między nami przewinęło, ale przy jednym zatrzymałyśmy się na dłużej. 
Opowiadałam jej o mojej drodze, ku lepszemu odżywianiu, dbaniu o własne zdrowie, te wszystkie przemiany jakie musiałam przejść, by być na tym etapie, na którym byłam. A Ona chłonęła jak gąbka moje słowa, bo już jej myśli rwały się w tym kierunku, już zmęczona była tymi sztucznymi mięsami, serami, cukierkami, soczkami, czipsami...
Pamiętam jak tak siedziała na brzegu łóżka szpitalnego, rozkładając ręce, z bezradnością w głosie zapytała... ale co ja mogę dać innego na chleb?
Wszystko! -odpowiedziałam. 
I tak sobie teraz wspominam tę chwilę, przypominam sobie też swoją własną bezradność, kiedy zdecydowałam się na ten chleb nie kłaść szynki i tego sera, na których naczytałam się samych zatrważających informacji. A co dać innego, to już była pustka.
Słowo "wszystko" na niewiele się zdaje, ono tak naprawdę nie mówi za wiele. Co to znaczy wszystko? Takie słowo blokada, po nim to tylko wzruszyć ramionami i ten ser żółty z szynką na chleb dawać... i myśleć, że powinno lepiej o siebie zadbać, następnym razem.
Więc teraz, po czasie, powiedziałabym inaczej. 
Teraz bym powiedziała, na chleb daj pomidor, rzodkiewkę, kukurydzę (nie z puszki!* nie modyfikowaną!), szczypiorek, może kiełki, pokrop oliwą nierafinowaną, a może z pestek dyni (pestki dyni są tak ważne dla naszego organizmu!) może kiełki dodaj, tak na początek... a jak nie masz, daj pomidor i szczypiorek, przy następnej wizycie w sklepie, kupisz resztę... 
Każdego dnia, co innego na tę kromkę; sałatę, paprykę, awokado, posyp przyprawami.... pobaw się ze strojeniem tych kromek, a jak siły nie masz w dany dzień, ochoty by się bawić, na chleb połóż samego pomidora... to znacznie lepiej przyjmie twój organizm niż szynkę i ser.
A z czasem zapragniesz zwykły chleb zamienić na zdrowszy, niepszenny, żytni, a z czasem zdecydujesz się sama taki chleb upiec, a może zdarzyć się, że śniadania będą odbywać się bez udziału chleba. Bo coś Ci powiem, kiedy zauważysz różnicę w funkcjonowaniu twojego organizmu, będziesz chcieć coraz inaczej, coraz zdrowiej, coraz bardziej będziesz myśleć, analizować, co do brzucha twojego trafia. A z czasem chwile słabości też przeminą... z czasem. Taki proces, Jestem o tym całkowicie przekonana.
Teraz tej Pani powiedziałabym więcej, bo więcej doświadczyłam.
Zdarza się, że upiekę chleb (bez mąki, z kaszy gryczanej) , zapewne kiedyś tylko taki będę serwować na stół, najczęściej jednak kupuję żytni. Zdarza się, że na śniadanie chleba nie jemy w ogóle. I da się żyć.
Mam taki przepis na pasztet, który sama sobie wymyśliłam, często go modyfikuję według potrzeb, niekiedy go zapiekam, a niekiedy (wtedy jest szybciej) wkładam po przyrządzeniu do lodówki, daję go na kromki chleba, albo daję jako samo danie. Ostatnio kawałki pasztetu jedliśmy popijając rosołem.

Pasztet gryczano - paprykowy


  • 2 szklanki kaszy gryczanej niepalonej
  • 500 g pieczarek (można dodać więcej pieczarek, im więcej tym lepiej)
  • 1 papryka czerwona
  • 2 cebule
  • 1 łyżka babki płesznik
  • 1 płaska łyżka oleju kokosowego nierafinowanego
  • 3 łyżki lubczyku
  • pół łyżeczki gałki muszkatołowej
  • sól do smaku (morska, himalajska, ja dałam z Wieliczki)
  • 1 łyżeczka kurkumy
  • 1 łyżka koncentratu pomidorowego
Gotuję krótko kaszę gryczaną, wyłączam ogień i pozostawiam na chwilę by kasza napęczniała, następnie cedzę. W tym czasie smażę cebulę (jak kto woli, nam pasuje jak cebula ma lekko brązowy kolor). Kaszę przesypuję do miski, dodaję cebulę. Kroję w kostkę paprykę i krótko smażę na patelni. Część przesypuję do miski, cześć odkładam na bok. Na tej samej patelni smażę pieczarki, kiedy zmiękną, dodaję do miski.  Blenduję to wszystko na gładką papkę, kiedy będzie gotowa do miski dodaję wszystkie przyprawy, odłożoną paprykę, olej kokosowy. Mieszam dokładnie. Przekładam do foremki wyłożonej papierem, wyrównuję, smaruję koncentratem. Zapiekam w piekarniku 20 minut (10 minut przy wyłączonym piekarniku) w 180 stopniach.
Taki pasztet nie trzeba zapiekać, ja to zrobiłam, gdyż miało to być danie na ciepło. To, co zostało było idealne na kromki chleba. Na taki pasztet można położyć warzywa, plasterki ogórka kiszonego, Wszystko ;)

Nawet nie sądziłam, że tyle się tych pobocznych postów narobiło:
* Dlaczego nie z puszki, informacja jest tutaj - Tutaj
Powstał też post o śniadaniu bez udziału chleba zapraszam - Tutaj
Krem na słodko zastępujący nam nutellę  - Tutaj


Mam w swojej kuchennej biblioteczce, bardzo ciekawą książkę Smarowidła, pasty i inne cuda,  znajdziecie w niej zaskakujące przepisy, na przykład:  "Pasta z koziego twarożku z burakiem" albo  "Pasta z zielonego groszku z miętą". Przyznaję, że nie jestem na tyle twórcza by wpaść na taki pomysł...
Powoli realizuję przepisy z tej książki. Pierwszy, jaki przygotowałam był z działu słodkiego. Myślę, że nic się nie stanie, jak się z Wami nim podzielę (że Pani Maria, nie będzie mnie ścigać).

Krem z białej czekolady i orzechów makadamia


  • 100 g białej czekolady
  • 60 ml śmietanki 30%
  • 60g orzechów makadamia
  • 3 łyżki syropu klonowego
Zamieniłam orzechy makadamia na nerkowca, zrezygnowałam z syropu klonowego. W mojej ocenie, byłoby za słodko.
Orzechy moczymy na noc w wodzie. Rano odcedzamy i przepłukujemy.
Śmietankę podgrzewamy, ale pilnujemy, by nie doprowadzić do wrzenia. Zdejmujemy z ognia, dodajemy pokruszoną białą czekoladę i mieszamy, aż się rozpuści. Studzimy, a następnie chłodzimy w lodówce przez 1 godzinę. Ostudzony krem miksujemy aż masa stanie się lekka i puszysta.
Orzechy drobno siekamy, przekładamy na suchą patelnię (ja ten etap pominęłam), dodajemy syrop klonowy i podgrzewamy aż się skarmelizują. Studzimy.
Ostudzone orzechy dodajemy do ubitego kremu z czekolady i mieszamy.
Krem najlepiej smakuje z rogalikami.



piątek, 16 lutego 2018

MALOWANA ZIMA

Tymi pracami ostatecznie kończę okres zimowy, niewiele ich powstało; 2 akwarele, 3 koszulki, 1 malowidło akrylowe (torebka prezentowa), choć z drugiej strony, lepsze to niż nic, prawda? :)
Teraz moje myśli skierowane są w kierunku kwiatów, zielonych listków, wiosennych akcentów, mimo, że nadal zima trwa.
Ale tak bardzo chciałabym zdążyć ze wszystkim do wiosny, do Świąt.
Ręce mnie mrowią, myśli ganiają jak napędzone, by tworzyć, ale zmuszam się, by powoli zabrać się do realizacji projektów, bo znowu nic z tego nie wyjdzie, porozpoczynam i nie będę miała czasu skończyć. Cieszę się jednak, że mogę Wam coooośśśś twórczego pokazać na moim blogu, bo już naprawdę ostatnio zwątpiłam, i że skończę na samych koszulkach.
Zapraszam Was na mój profil na Instagramie Tutaj tam na bieżąco możecie śledzić, co u mnie się dzieje. I w życiu i w tworzeniu. 






wtorek, 6 lutego 2018

PRZEMIANY

Mam wrażenie jakbym się budziła, ze snu...
Teraz - może zawdzięczam to dojrzałości, która przychodzi z wiekiem? - teraz uczę się godzić ze sobą, widzę siebie... niedoskonałą ale siebie. To jestem ja, z krótkimi nóżkami, pyrkatym nosem, włosami, które kręcą się na swój zwariowany sposób, w okularach najczęściej. 
Dociera do mnie, że ja nie muszę się wszystkim podobać, nie muszę być piękna, śliczna i ładna. Najważniejsze jest bym chciała na siebie patrzeć. Nie wstydzić się siebie. Tych swoich niedoskonałości. 
Nie mam pojęcia, co się stało z tymi latami, kiedy dzieci rodziłam, kiedy biegałam ze smoczkiem, pieluchą, gryzakiem. Pierwsze kroczki, pierwsze zajęcia, urodziny kolejne, święta, pory roku...
Dzień za dniem, miesiąc za miesiącem, rok za rokiem, lata w ten sposób mijały. Taka dziura czasowa, w której przestałam być kobietą. 
... Kiedy mówię słowo Kobieta i myślę o sobie w tych kategoriach, to czuję się dziwnie.
Niezręcznie.
Tak bardzo przylgnęła do mnie nazwa Mama.
Ale teraz sytuacja powoli się zmienia, dzieci mam coraz starsze, Przemek niedługo pójdzie do przedszkola, Martyna jest już w podstawówce... mam coraz więcej czasu dla siebie.
Ostatnie 10 lat poświeciłam rodzinie, dzieciom, nie mogę napisać, że to strata, bo to dla mnie było oczywiste, że "Ja" dla dzieci. Nie nadużywam też słowa "poświęciłam", bo ono jest naprawdę trafne. W tym słowie, nie ma żalu i pretensji. Przez ostatnie lata byłam Mamą. Taką rolę narzuciłam sobie świadomie. I myślę, że wykorzystałam szansę, jaką los mi dał. Moje dzieci nie zaznały braku rodzica, regularne, ciepłe posiłki, tysiące rozmów, czas wspólnie spędzony. 
Ale teraz...
Teraz chciałabym być Mamą i Kobietą jednocześnie. Nie tylko Mamą.
Jest też potrzeba wskrzeszenia swoich zainteresowań i pasji. Zagrzebanych i zapomnianych.
Mam 37 lat... 
... Dla jednych z Was, jestem bardzo młoda, dla innych mój wiek może być zaskoczeniem albo nie... Każdy do przeżycia ma to, co zapisane. Jedni te swoje życie wykorzystują na maksa a inni pozwalają by te lata przemijały niewykorzystane...
Za 3 lata będę mieć 40 lat... ! 
Jak Bóg da.
Na swojej twarzy dostrzegam zmarszczki. Po prostu nie mogę w to uwierzyć. Wokół oczu i na czole. Na razie.
Życie toczy się nadal, w moim przypadku przecieka przez palce, lata mijają, a ja... ja tęsknie za czasami, w których byłam i tu i tam, interesowało mnie to i tamto. Sprawdzałam i testowałam. Żyłam!
Doskonale wiem, że dawniej byłam sama, teraz jestem odpowiedzialna za dwie istoty. Ale chcę wyjść z tego marazmu - robota, dom, dzieci, dom dzieci robota. Tak egoistycznie i nie egoistycznie jednocześnie.
Nie chodzę na samotne spacery "ze sobą", nie chodzę też do fryzjera, kosmetyczki, na babskie zakupy...
Życia mi już szkoda na dni które wyglądają codziennie tak samo.
Ostatnio często o tym myślę. O tym czasie, który tak szybko upływa. Teraz jak już coraz bliżej do 40 stki, to tym bardziej myślę intensywniej, mocniej dociera do mnie, że tego czasu jest coraz mniej, że już nigdy nie będę młodą piękną powabną 20 latką.
Mogę być zadowoloną z życia, pewną siebie Mamą, prawda?
Prawda.
Jednak ja sama stoję sobie na przeszkodzie. 
Pozwoliłam na to by nic się konkretnego nie działo, by te moje marzenia zostały przykryte kurzem, zakopane głęboko.
Zawsze marzyłam by jeździć konno, kiedyś podejmowałam kilka prób, zaniechałam, uczyłam się grać na gitarze, zaniechałam, tak samo jak z grą na pianinie, o wędrówkach po górach marzyłam, o wydaniu swojej własnej książki... zaniechałam. O malowaniu marzyłam - twórczość najczęściej przegrywała z gotowaniem, sprzątaniem, zawożeniem, przywożeniem i tysiącami innych spraw...
Zawsze lubiłam czuć się wysportowana. Dawniej oddawałam się temu całym sercem. Zaniechałam. A przecież... przecież zawsze ten sport w moim życiu był. Tylko, że na kilka długich lat wpadłam w niebyt... 
Budzę się ze snu...
Moje przemiany zaczęłam od sportu właśnie... i znowu mi się chce! 
I tak sobie marzę, że kiedy nadejdą 40 urodziny to... To doskonale będę wiedziała co to znaczy spędzić kilka godzin w siodle, przed oczyma widniały będą wschody i zachody słońca obserwowane zza grzywy konia. Konia, który będzie miał imię. Wieczorami przy ognisku dzieciom będę grała na gitarze, a w innych wieczorach  po całym domu unosić będzie się - jak zapach - muzyka wydobywająca spod moich palców... na pianinie... 
Mając te 40 lat, właśnie będę szykować się na kolejną podróż w góry, a  wydanie książki będzie już wtedy mocno realne.
I na pewno nie powiem, że mi życie przez palce przecieka a ja nic nie osiągnęłam, i za wiele nie przeżyłam.
Jak Bóg da.
Mam wrażenie jakbym ze snu się budziła...
Więc biorę się za robotę, bo szkoda mi mojego życia na marzenia, o których tylko mówię, a nie realizuję... 
W końcu drugiej szansy mieć nie będę.