sobota, 26 sierpnia 2017

Po co?

Marzy mi się plakat do kuchni, z przepisem na rosół. Koniecznie malowany ręcznie, rękodzieło.
Marzy mi się od dawna.
Wiedziałam jak ma wyglądać ten plakat. Wszystko sobie w wyobraźni ułożyłam.
Tak się nawet fajnie złożyło, że od jakiegoś czasu obserwowałam pewną dziewczynę, blogerkę, która pięknie maluje. Okazało się, że mieszka w sąsiedniej wsi, taki zbieg okoliczności.Świat taki mały.
 I już miałam w myślach, jak się poznajemy, może jakąś współpracę nawiążemy? Już widziałam, jak jej plakat wisi w mojej kuchni, jak ją zdobi...Zachwycałam, zresztą nadal zachwycam się jej pracami. Więc piszę do niej z pytaniem czy zechciałaby namalować dla mnie plakat z przepisem na rosół. Pewnie, zgadza się, z chęcią namaluje, jak ja dokładnie to widzę? Więc odpisuję jak chcę aby wyglądał. Nawiązała się rozmowa między nami, dziewczyna z chęcią namaluje, ale .... dziwi się, a niemal w szoku jest, że o to proszę, kiedy ja sama pięknie maluję....
I teraz tak. 
Wielkie zdziwienie, zaskoczenie, myśl,czyżby mnie pomyliła z kimś? Jak to ja ładnie maluję? Jedynie przecież, co malowałam to pejzaże zimowe, na deskach, na koszulkach, nigdy nie robiłam szkicu warzyw i czegokolwiek w zasadzie, a ja do rosołu, takie właśnie potrzebuję. Przecież wyraźnie jej zaznaczyłam, że o takie mi chodzi, żeby było widać, że to szkic. 
Nigdy nie robiłam, nie wiem czy potrafię, nie czuję się na siłach. A przecież ona takie rysunki właśnie robi, być może kiedyś też zacznę rysować, ale może kiedyś... bardzo chciałam mieć taki plakat już teraz. A nie za 10 lat, jak poczuję, że jestem sama wstanie... Więc pisze jej to wszystko, ale nie odpisała. Bardzo mi się przykro zrobiło. Tym bardziej, że znacznie później, wstawiła na instagramie, zdjęcie swojej nowej pracy, warzywa do kuchni z podpisem... mniej więcej... po co kupować u innych jak można namalować samemu? 
Po co kupować u innych jak można samemu...?
Oczami rękodzielnika: by cieszyć oko cudzą twórczością, docenić. 
Rękodziełem to trzeba się dzielić, brać też trzeba umieć. By relacja była między nami rękodzielnikami,jak my sami siebie wzajemnie cenić nie będziemy, kto to to zrobi? 
Jak nie ma relacji to te rękodzieło jest martwe, bez życia. Ja bardzo bym chciała by ktoś, kiedy będę oferować do sprzedaży, to co stworzę, zobaczył, zachwycił się tak, by zechciał kupić. Jak mogę oczekiwać od kogoś by kupił moją rzecz, kiedy ja nie chcę kupować u innych? 
To taka moja droga dojrzewania w twórczości.
W tej drodze chodzi właśnie o to, by cieszyć się pracami innych osób, by wyjść poza obręb swojej twórczości.
Powiem Wam coś ważnego. Zrzuciłam z siebie myśl, że nie kupię cudzej pracy, bo mogę sama zrobić. I czuję się lżejsza, szczęśliwsza. Ulgę czuję. Za każdym razem, jak otwieram paczkę, cieszę się, że mam w rękach, coś co stworzył ktoś inny. To jest piękne uczucie. Potrafię to docenić, bo wiem ile to kosztuje... i nie mam na myśli wyłącznie pieniędzy.
Bardzo bym chciała, żeby też ktoś, kto otworzy paczkę ode mnie, też był szczęśliwy, przez ten moment otwierania papieru, dotykania zawartości, planowania, co dalej.
Kwestia finansowa a prace innych wygląda u mnie tak:
Jak się zachwycę czyjąś pracą, jak jest na sprzedaż kupuję.
Jak mam mało pieniędzy, a zależy mi bardzo, to zbieram i kupuję.
Jak nie mam pieniędzy, nie kupuję. 
Jak nie mam pieniędzy, a mogę zrobić sama, mam czas i chęci, nie kopiując tworzę sama. 
Nie ma nic bardziej blokującego, pomijając środki finansowe, jak myśl, że mogę zrobić to sama. Naprawdę. Ileż to ja rzeczy chciałam zrobić własnymi rękoma! Bo na swoje nieszczęście - piszę to całkowicie świadomie - jestem z tych rękodzielniczek, co potrafią zrobić prawie wszystko. Uszyję? Uszyję. Zrobię kolczyki, bransoletkę, naszyjnik? Zrobię. Stworzę kartkę, album, zakładkę? Zrobię, a dlaczego nie? Jakiś stroik, wyrzeźbić coś, ozdobić, zaaranżować? Jasne, jak się postaram, to zrobię. To taki kamień u szyi, ciążący mi bardzo. Móc zrobić wiele, nie wyspecjalizować się w niczym. 
A są rękodzielnicy, którzy właśnie się wyspecjalizowali w czymś i robią to świetnie! Myśl, że nie kupię u innego, bo mogę zrobić sama, zaoszczędzę przy okazji, była dla mnie blokująca. Od kilku lat "tworzyłam" zakładkę do książki, dla siebie. I dopiero niedawno, dojrzałam do tego, by ją kupić u innego twórcy, bo na razie nie ma nadziei, bym dla siebie stworzyła.
Myślę,  że te zmiany we mnie zaczęły następować powoli, od momentu, kiedy moje prace zaczęły być moimi własnymi właśnie. Kiedy przestałam kopiować, wzorować się na czyjejś twórczości. Kiedy zaczęły się pojawiać moje projekty, moje własne, autorskie.
Autorskie projekty to jest siła.
Ja się nie boję, że plagiat jakiś popełnię, i ktoś mnie na tym przyłapie że ktoś mnie oskarży, że moje prace są bardzo podobne do czyiś... Uważam, że nie ma nic w złego w inspiracji, ale cała reszta powinna być już nasza własna.
Jest tyle twórczych osób, z pod których rąk powstają wspaniale rzeczy, uwielbiam oglądać ich prace, przeglądać blogi, czytać, co mają do napisania, zachwycać się. Bo to, co robią, jest piękne. Kto nie lubi patrzeć, na piękne rzeczy? Po to zakładamy blogi, by pokazać, pochwalić się. Pokazujemy jak coś zrobić, motywujemy... inną sprawą zostać zmotywowaną do zrobienia czegoś, pisząc skąd jest źródło pomysłu, a inną skopiować i napisać, że to nasze.
Ja nieustannie jestem inspirowana. Wszystkim. Waszą twórczością przede wszystkim.
Jeżeli wchodzę na czyjś blog, profil, i piszę w komentarzu, że to jest piękne, wspaniałe, to znaczy, że właśnie tak myślę. Kiedy nie myślę tak, nie piszę. A jak już wywlekłam temat, to jeszcze muszę jedno nadmienić: Czasem mam wrażenie, że te "Piękne!", "Wspaniałe", "Ale masz talent!", "Chciałbym mieć coś takiego, zazdroszczę"... naprawdę, chciałbyś? Na górze strony, jest link odprowadzający do sklepu, prowadzę działalność, odprowadzam podatki, zapraszam do sklepu. Będę zaszczycony, jeżeli zechcesz mieć coś mojego. Tylko, że w wielu komentarzach, te "Piękne", "Wspaniałe". .. to lekkie nadużycie, i to nie tylko u mnie, mam wrażenie, że na wielu blogach. Ile osób, które są tak bardzo zachwycone, kupiło by tą cudowną pracę, gdyby zaproponowano sprzedaż?Przypomina mi się sytuacja z przed kilkunastu lat, w programie "Idol", kiedy to "Artysta" powiedział, że ma "talent", bo mu wszyscy tak mówili, uwierzył. A nie powinien. Swoją drogą, bardzo smutna historia, widać było, że chłopakowi świat się zawalił.
Pamiętam jak szyłam laleczki tildy, jaka zachwycona byłam, że mi tak ładnie wychodzą, ludzie kupowali, gratulowali mi, że mam talent... a mnie coś uwierało w tym, kiedy słyszałam słowa zachwytu, ale nie wiedziałam, co... A teraz, kiedy tworzę swoje własne, nie wstydzę się zainspirować się czyjąś pracą, ponieważ moją głowę niemal rozsadzają własne pomysły, i to jest moja siła. Nadal coś uszyję z tildy, na luzie, wyłącznie na prezent. A dlaczego nie? Mam kilka książek Tone Finnanger, a  tam jest wyraźnie napisane, że prace z tej książki można upowszechniać, dla siebie i na prezent. Nie na sprzedaż.... Stworzenie własnej laleczki, według własnego pomysłu daje więcej radości. I nie trzeba się bać, ze ktoś oskarży o plagiat. Jak toś stworzył autorską lalkę, to ta lalka jest inna. Nikt takiej nie będzie miał, i to naprawdę widać. Styl własny. Każdy z nas ma przecież inny styl, a on się uwidacznia przy wszystkich pracach.
Moje realizacje własnych projektów spowodowały, że stałam się otwarta na czyjąś twórczość. I paradoksalnie, kiedy zaczęłam realizować swoje własne pomysły, dodarło w końcu do mnie, że żadna ze mnie artystka. Też potrzebowałam do tego dojrzeć, by to zrozumieć. To nie znaczy, że nie chciałabym nią być. Ależ chcę, chcę bardzo. Pracuję nad tym. Każdym pociągnięciem pędzla, skrojeniem, uformowaniem.
Nie poświęcam swojego cennego czasu na kopiowanie, a na tworzenie. Autorskie pomysły sprawiły, że jestem pewna siebie, zaczęłam dostrzegać inne prace innych twórców, zechciałam cieszyć się nimi również. 
I nie kupuję ich po to, by na ich podstawie stworzyć coś. 
A może myśli tej pani od plakatu rosołu, wokół kopiowania też były...? Bo po cóż mi jej twórczość, kiedy sama mogę? Po co poprosiłam? Ja wiedziałam, po co, ale być może z jej strony, było zbyt wiele wątpliwości? A może jest inna odpowiedź, o której nie wiem. Są tak różne sytuacje w życiu przecież, nie sposób przewidzieć wszystkie.
Naprawdę ciężko ocenić, co kierowało jej postępowaniem,  myśl moja, że może nie odczytała wiadomości, szybko znikła, kiedy okazało się, że  wkrótce "odlubiła" mnie na Fb. Choć to też żadna wskazówka, bo Fb ma to do siebie, że sam odznacza, przynajmniej tak jest u mnie.
Plus tej całej sytuacji, jest taki, że zostałam zmotywowana do nauki malowania. 
Nic się nie dzieje bez przyczyny, jak jest przyczyna, to skutek też musi być. Być może ta pani po to się pojawiła w moim świecie(niefortunna rozmowa miała miejsce w styczniu), by mnie ruszyć, do przodu popchać? By te moje postanowienie noworoczne się zrealizowało. Choć jedne. I raczej powinnam jej dziękować? :)
Mogłabym poszukać innej artystki, która mogłaby zrobić mi taki plakat, ale nagle przypomniałam sobie , że moim postanowieniem noworocznym będzie nauka rysunku, że zacznę więcej malować, więc jak się już otrząsnęłam z tego odrzucenia to wpadłam na pomysł, że sama naszkicuję przepis na rosół, trochę to potrwa, ale spróbuję, bo  słuchajcie, uczę się! Nie chodzę na żadne kursy, niestety nie mam takiej możliwości, więc uczę się sama. Niedługo pokażę Wam moje ćwiczenia. Mam nadzieję, że będziecie się zachwycać razem ze mną :)
Pracami Innych też nadal się będę zachwycać, a jak będzie taka możliwość, to nawet kupię.


Te rysunki ze zdjęć pochodzą ze strony Merely Susan. Wspaniałe! A najbardziej przykuwająca jest informacja, że autorka jest bardzo młoda, nie ma jeszcze 20 lat, a osiągnęła tak wiele. Prawdziwy talent! Ponieważ dorobek, jak na jej wiek, jest zdumiewający. Dodatkowo jest zaradna, wie jak wykorzystać swoje zdolności. Już widzę Jej rozmowę kwalifikacyjną na studia.... Wszystkie ilustracje można zobaczyć Tutaj i na instagramie Tutaj


19 komentarzy:

  1. Myślę, że czerpanie inspiracji z prac innych jest naturalne. Każdy, nawet najznakomitszy artysta, ma swojego mistrza. Oczywiście, bezczelnego kopiowania i jeszcze w celach zarobkowych nie należy pochwalać. Podobnie jak Ty, jeśli tylko się uprę, potrafię zrobić wiele. Poczytam, podejrzę w Internecie i zrobię. Często jestem ze swoich prac zadowolona, innym razem mam świadomość, że do doskonałości mi daleko. I gdy tylko widzę np. dekupażową tacę, która mi się podoba ; kupuję ją. Mogłabym przecież zrobić sama... Nie rozumiem zatem zachowania owej Pani.

    OdpowiedzUsuń
  2. Prawie mogłabym się pod tym postem podpisać :). Ja też jestem "manualna", czyli potrafię malować - i obrazki i ściany czy meble- i jeszcze szyć, dziergać na drutach, pleść wianki czy inne koszyki itd. I też kiedyś sobie myślałam - po co kupować czyjś obrazek, przecież mogę sama... po co kupować sweterek, przecież mogę sama... Nie będę powtarzać tego, co napisałaś, w każdym razie myślenie mi się zmieniło dość dawno temu, teraz kupuję cudze obrazki, haftowane obrusy, dziergane sweterki. I może dzięki temu, że wiem, ile pracy i talentu to wymaga, tym bardziej doceniam cudze dzieło.
    Komentując na blogach piszę często - piękne, wspaniałe itd, wtedy,kiedy naprawdę mi się coś podoba, albo przynajmniej dostrzegam efekt włożonego wysiłku, w postaci progresu w czyichś działaniach. Ale to, że mi się podoba, nie oznacza, że chciałabym to mieć u siebie. A czasem może chciałabym, ale nie mam kasy, bo są inne priorytety, też tak bywa.
    A do Merely Susan zaglądam, znam, podziwiam zarówno jej talent jak i energię, którą potrafi włożyć w promowanie własnej twórczości - wzór godny naśladowania :).

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ja również piszę, że coś jest piękne, wspaniałe, że jest cudne. Jak jestem zachwycona, to takich słów w pierwszej kolejności używam :) Natomiast to, co pisałam o kupowaniu odnosiło się do konkretnego przypadku i wzięło się z mojego własnego doświadczenia. Kiedy prowadziłam działalność i sprzedawałam to, co stworzyłam, czy też na zamówienie. Wiele razy, zdarzyło się w tym czasie przeczytać lub usłyszeć puste, nic nie znaczące słowa, na przykład " Boskie! Chciałabym mieć to u siebie". Jestem pewna, że osoby, które zawodowo zajmują się rękodziełem, nie raz słyszały podobne. Jak decyduje się napisać w komentarzu: "Piękne! Bardzo bym chciała to mieć" - to wyłącznie z zamiarem kupna, jeżeli nie mam pieniędzy, to nie piszę takiego komentarza, bo po co? Trochę się na to inaczej patrzy, jak prowadzi się firmę, na ten Zus uzbierać, to trochę takie przykre ale... prawdziwe.To moja subiektywna opinia, wiem, że nie wszyscy ją podzielają. A ja tam na górze, w poście pisałam, co mi na sercu leżało :)
      ... Tak sobie myślę o Zuzi... jeżeli będzie nadal z taką energią tworzyć, to z całą pewnością będzie kiedyś sławna.

      Usuń
    2. Żeby było jasne - nie polemizuję z tym co napisałaś, bo się z tym całkowicie zgadzam. Takie tylko refleksje mi się nasunęły, skojarzenia z własnymi doświadczeniami, może coś niejasno napisałam...
      Co do kasy - ja też mam firmę, chociaż w zupełnie innej branży, ale wiem, o co chodzi z tym zusem, płynnością finansową itd :). Jestem pragmatyczką i cenię zarówno swoje jak i cudze: czas, pracę i pieniądze. Nie lubię ani marnotrawstwa, ani rzucania słów na wiatr.
      A sytuacja z tym plakatem była jakaś zupełnie niepojęta...

      Usuń
    3. Ależ ja bardzo się cieszę, że się między nami rozmowa wywiązała, napisałaś jak najbardziej jasno, poczułam jedynie, że muszę uzupełnić myśl :) Bo jak pisałam ten post, to pilnowałam się, by z tematu nie zejść w tej swojej gadatliwości, a jak widać zeszłam, a każda myśl u mnie to na osobny post chyba.
      Z tym plakatem, to staram się za bardzo, by nie ocenić. Ty jesteś pragmatyczką a ja... zbyt emocjonalnie do wszystkiego podchodzę, nie raz się zdarzyło, że nie potrzebnie mi się myśli kotłują, a odpowiedź później okazuje się banalna. A potem mnie wstyd. Chociaż tutaj.. nie wiem, trochę dziwnie wyszło, gdyż dziewczyna ma się świetnie, tworzy nadal, być może nie zdaje sobie sprawy, że potrząsnęła moimi myślami :)
      Masz firmę w zupełnie innej branży, a ja Ciebie poznałam od strony twórczej... zaskoczona jestem!:) I tak sobie myślę, że trochę zazdroszczę... bo ja niestety nie mogę pochwalić się czymś podobnym, tzn. na przykład... gdybym podliczała cyferki w księgowości a po pracy robiła biżuterię, albo uczyła dzieci matematyki, a po pracy realizowała się jako instruktorka nurkowania... to nie, ja tylko tworzę i nic więcej... :)

      Usuń
    4. No nie wiem, ja tam bym wolała tylko tworzyć, ale życie się inaczej ułożyło... Ale kto wie, może jako artystka klepałabym biedę, a tak mam "porządny" (w opinii moich rodziców) zawód i jakoś daję radę :))) Moich dzieł jak na razie nikt nie kupuje! Nie ma co gdybać, trzeba szukać pozytywów tego co mamy :).

      Usuń
  3. Kopiowaniu mówię nie, ale inspiracje jak najbardziej - przecież o to w tym chodzi żeby jedni dla drugich byli takim motorem napędowym, czymś co daje kopa, inspiruje i zachęca do działania :)
    Ja nie mam takiego problemu, bo nie mam żadnych zdolności manualnych ;) Mogłabym podpatrzeć z połowy sieci,a i tak nic by z tego nie wyszło ;)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. No właśnie... ja miałam taki etap, że nic innego nie robiła, jak tylko kopiowałam, aż odkryłam swoją drogę. Nie tak, że od razu swoje robiłam. Muszę się najwidoczniej poczuć pewniej, by coś mojego powstało. Na przykład, teraz jak zaczęłam malować, to próbuję kopiować, patrzę na jakiś rysunek i staram się odrysował najwierniej jak potrafię, choć już w głowie zaczynają się pojawiać własne pomysły.W tym roku część zrealizuję. Taką mam nadzieję.
      A czy aranżacji nie da się podpiąć pod zdolności manualne? Tak sobie myślę, nad Twoimi potrawami, które ozdabiasz... To jednak trzeba mieć zmysł artystyczny, by tak ozdobić dania. To jest skromność :)

      Usuń
    2. Skromność powiadasz...hm...nich pomyślę... Jetem mądra, inteligentna, piękna, bystra, sprytna, dowcipna, więc może i skromna ;)

      Usuń
  4. Ludzie sa dziwni... Moze ta osoba miala jakies kompleksy... Ale faktycznie,pięknie malujesz- bardzo podobają mi się Twoje prace, i jestem pewna ze jak jeszcze poćwiczysz będziesz miala swoja wymarzona kure :)nie ma co poświęcać więcej myśli na działania tej osoby tylko zakasac rękawy zeby nie czekać na obrazek x lat :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Tak zrobię, zamiast gadać biorę się za robotę :)

      Usuń
  5. Ludzie są różni kwadratowi i podłużni , ja to już nawet nie próbuję zrozumieć i jest mi łatwiej . Też zawsze mam milion myśli , też wiecznie się przejmuję każdym słowem , ale z czasem już trochę mniej . Poruszyłaś wiele ważnych tematów . Najlepiej zająć się sobą i nie oglądać się na innych chociaż to bardzo bardzo trudne w dobie bombardującej nas cyfryzacji słownej i obrazowej , mnie na ten przykład to bardzo dołuje i hamuje twórczo więc muszę uważać gdzie zaglądam :-))) Pozdrawiam bardzo bardzo ciepło :-)

    OdpowiedzUsuń
  6. Doskonale rozumiem sedno, sama przypinam sobie order człowieka orkiestry...niekiedy pukam się w głowę po co? ale czesciej stwierdzam że ja poprostu lubię tworzyć. Chodź może tak jak piszesz, przez to rozmieniam się na drobne (?)
    Potrafię docenić czyjeś rękodzieło i ogromną radość sprawie mi posiadanie spersonalizowanych przedmiotów. Przez lata blogowania troche tego nagromadziłam :)

    OdpowiedzUsuń
  7. BArdzo cenię rekodzieło, a szczególnie to unikalne... Inspiracje zawsze są potrzebne, wspaniale, gdy własny styl się narodzi... Pozdrawiam Cię ciepło :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ależ pięknie to brzmi: "Inspiracje zawsze są potrzebne, wspaniale, gdy własny styl się narodzi", idealnie sformułowałaś, jaka szkoda, że to nie moje słowa :)Również pozdrawiam :)

      Usuń
  8. Też przeglądam ten profil i jestem wręcz zachwycona. Nawet do tego stopnia, że kupiłam sobie akwarele i zaczęłam sama rysować. Oczywiście nie takie piękne, ale bardzo proste rysunki. A rysunki powstają tylko po to, aby w zeszycie ze schematami szydełkowymi narysować obrazek jak mniej więcej wygląda praca :) Pozdrawiam

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. A kto wie, czy to nie będzie nowo odkryta pasja? Ciekawe czy dałoby się połączyć włóczkę z akwarelami... ?Teraz na myśl przychodzą mi obrazki w ramce, z namalowanym tłem, na przykład morze, skorupiaki, w oddali fale a na pierwszym planie wszyta Twoja ośmiornica, efekt 3d :)

      Usuń
  9. Przepiękne ilustracje tworzysz <3 Z przyjemnością dodaję do obserwowanych :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. ... Masz na myśli, te z tego posta?... Te są autorstwa Merely Susan
      Swoje ilustracje pokażę jeszcze w tym roku. Pozdrawiam :)

      Usuń